മൗനം

യുഗയുഗങ്ങൾക്കപ്പുറം തീർക്കുവാൻ     

 ഒരു മനോഹര മൗനവും

അറിയുമോ

അതിലൊതുങ്ങുന്നത് ഈ ഭൂമി മുഴുവനും അതിനുമപ്പുറം 

അതിൻറെ കേന്ദ്രമായി   എന്നുമെപ്പൊഴും

നിൻറെ ആകാശവും...

എൻറെ കടലും...

ചിലപ്പോൾ

 എത്ര മനോഹരം

ഈ ഭൂമിയിൽ പിറക്കുന്നതും

കാഴ്ചകൾ മേയുന്നതും

നോവായി നോവുന്നതും

പിന്നെ മരണമായി മായുന്നതും !

ഓർമ്മ

പിന്നെയും പിന്നെയും

ഓർത്തെടുക്കുമ്പോൾ

ഓർമ്മകൾക്ക്

ഒരുമയുടെ ആകാശം

നക്ഷത്ര വെളിച്ചം

കടലോളം ആഴം

ഇനിയും ബാക്കി വെക്കുന്ന

ഓർമ്മകൾക്ക്

അതിരുകളില്ലാത്ത കഥകൾ

ഇനിയും ഉണ്ടാകുമല്ലോ!

മാപ്പ്

വിശന്ന് പിടയുന്ന പിടച്ചിലുകളെ

ദൈവം സ്വർഗം പണിത

ഞങ്ങളുടെ

വിസ്മരണങ്ങൾക്ക്

നിങ്ങൾ മാപ്പ് തരിക...

ജീവനും മരണത്തിനുമിടയിൽ

മരിക്കുന്ന ദാഹങ്ങൾക്ക്,

കുടിച്ചു വറ്റിക്കുന്ന 

ഇനിയുടെ അന്തമില്ലായ്മക്ക്

എന്നും മാപ്പ് തരിക...

മറുവാക്ക് പറയാത്തത്

ഇഷ്ടപെടലിന്റെ ഋതുഭേദങ്ങൾ

എന്നും തിരിച്ചറി ഞവളാകയാൽ

ഞാൻ നിന്ടെ ഇഷ്ടപെടലിന്

ഉത്തരം പറഞ്ഞതില്ല

നീയങ്ങു ചോദിച്ചതുമില്ല

എങ്കിലും

നിന്റെ

ആലില പോലെ നനുത്ത സ്പർശമുള്ള

വളരെ ചെറിയ ചില വാക്കുകൾ

മറുവാക്ക് തേടാതെ

എന്റെ ആത്മാവിന്റെ സൂക്ഷ്മകണങ്ങളിൽ

വീണ്ടും പുനർജനിക്കുന്നു...    

നീയറിയാതെ

പുനർജനിക്കുന്ന എന്റെ വാക്കിന്റെ മൗനം

എനിക്കും നിനക്കുമിടയിലെ നിശബ്ദതയെ

എത്ര മനോഹരമാക്കുന്നുവോ

മറുവാക്ക് പറയാതെ  

അത്രമാത്രം നിഷ്കളങ്കവുമാക്കുന്നു ...   

       

പിന്തുടരുന്നപോൽ

നീ അന്യമാക്കിയെന്നറിവെന്നെ

തളർത്തുന്നു..

നിൻ കാഴ്ചയിലെൻ

മരവിച്ച ചിത്രംമാത്രമാണെന്ന

നിമിഷമെന്നിൽ

ചൂഴുന്ന ശൂന്യത…

നീ അന്യമാക്കിയനേരെന്നതിലെൻ

നെഞ്ചകം പിടയുന്നു

സിരകളും കത്തുന്നു

പിന്തുടരുകയാണവ വീണ്ടുമെന്നെ

നിശബ്ദമെന്തിനോ

ഞാൻ തീർത്ത മൌനങ്ങളിൽ...!        

പ്രണയം

 കവിതയ്ക്ക് മഷിപാത്രമൊരുക്കി കാത്തിരുന്ന

 പ്രണയത്തിന്റെ കടലേ

 എന്നോട് ക്ഷമികുക!

 ചിറകരിഞ്ഞു പോയെങ്കിലും

 തൂവലിലെ നിറങ്ങളെടുത് നിറം

 വരയ്ക്കുന്നു വീണ്ടും.

 അകലെയാണെങ്കിലും

 അരിക് ചേർന്ന് നടക്കുന്നുണ്ടിനിയും     

എനടെ കടൽ

എനടെ കടലിനെ അന്യമാക്കരുത്

കരിങ്കൽ കഷ്ണങ്ങൾ കൊണ്ടോ

ഹോലോബ്ലോക് കൊണ്ടോ

തീരങ്ങളിൽ   നിന്നെന്റെ

 കടലിനെ വെർതിരിക്കരുത്

കടൽ ചോർത്തിയ 

മണൽ തരികളോക്കെയും 

പുനർജനനത്തിന്റെ ദാഹവുമായി വീണ്ടും

തിരിച്ചണയാനുള്ളവ   മാത്രമായിരുന്നു 

അതിരടയാളം

നിശ്ചയം!

ഞാനിതാ മൗനിയാകുന്നു

സംസ്ക്കാരത്തിന്റെ അതിരുകൾ

 അടയാളമാക്കി…

അടയാളം വെച്ച അതിരുകൾക്കപ്പുറം

കാലം കടന്നുപോകുമ്പോഴും  

തെളിയുന്നുണ്ടിന്നു ഇത്രയും

അടങ്ങാത്ത വാശികൾ

പച്ചയോടെ വേരുകൾ പിഴിതെറിഞ്ഞപ്പോൾ

ഒച്ചവെച്ചാളെ കൂട്ടിയില്ല

അതിരുകൾക്കപ്പുറം അവശേഷിച്ച ഒരേഒരടയാളത്തിന്

കാവലായി ഈ അതിരുകൾ.

ജീവിതത്തിന്റെ  ദൂരങ്ങളിലേക്ക്

ഇനിയുള്ള വാക്കുകളെ ഇത്രയും ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുമ്പോഴും

അതിരുകൾക്കിപ്പുറം   ഞാൻ മൗനിയാണ്

നിന്റെ പേര് പറയാത്ത

 മണ്ണിന്റെഈർപ്പങ്ങളിലെക്ക്

നിന്നെ തിരയിളക്കാത്ത 

എന്റെ കടലിന്റെ ഓളങ്ങളിലേക്ക്

നിശ്ചയം!

ഞാനിതാ മൗനിയാകുന്നു…

പരാജയം

 പരാജയം

 ഒരു സ്വാതന്ത്രിയമാണ്

 അത് പറക്കലിന്റെ  ചിറകു തേടാനുള്ള

 വാക്കുകൾക്കു മൂർച്ച കൂട്ടാനുള്ള

 സ്വാതന്ത്ര്യം

 കനക്കുന്ന മൗനം

 അകലങ്ങളുടെ ദൂരം കൂട്ടാനുള്ള

 ആഴങ്ങളുടെ ആർദ്രത അളക്കാനുള്ള 

 സ്വാതന്ത്ര്യം

 കുറെ പരാജയങ്ങൾ മഹാ സ്വാതന്ത്രിയമാണ്

 കൂടുവിട്ടുകൂട് തേടാതിരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം    

ദൂരം

കൈയും മൈയ്യും എത്താത്ത

ദൂരത്തു മാത്രമാണെന്ന്

ആദ്യമാദ്യം കരുതി...

കരളും കാതും   എത്തിക്കാത്ത

ദൂരത്തേക്ക് മാത്രമാണെന്ന്

പിന്നെപിന്നെ അറിഞ്ഞു...

കവിത

  അർത്ഥശൂന്യമായ വാക്കുകളുടെ

  ഭാരം കൊണ്ട് കവിത പൊട്ടിത്തെറിച്ചു

  പൊട്ടിത്തെറിച്ച വാക്കുകളൊക്കെയും

  ഇരുട്ടിനും പകലിനുമിടയിലെന്നപോലെ

  അടുപ്പത്തിനും അകലത്തിനുമിടയിൽപെട്ട്

  പിടഞ്ഞടങ്ങിയതായിരുന്നു

എങ്കിലും

  വാകുകളിലോക്കെയും

  ഹ്രദയ കറ പുരണ്ടിരുന്നു        

പറിച്ചുനടൽ

വേരുകൾക്കത്ര പച്ചപ്പില്ലാതത്  കൊണ്ടോ

ഉണങ്ങാൻ തുടങ്ങിയത് കൊണ്ടോ

എന്താണെന്നറിയില്ല

ഒട്ടും വേദനതോന്നിയില്ല

പറിചെടുക്കുമ്പോഴും!!!

ഇടക്കെപ്പോഴോ കയറിക്കൂടിയ

വിവേചനത്തിന്റെ  കൂട്ടി ഇണക്കങ്ങളോ

വിവേകത്തിന്റെ  അതിരുകളോ

കാഴ്ചകളുടെ നിറഭേദങ്ങളോ

എന്താണെന്നറിയില്ല

ഒട്ടും വേദനതോന്നിയില്ല

പറിചെടുക്കുമ്പോഴും!!!  

എങ്കിലും

ഓർമ്മകൾ പതറുന്നു..

പങ്കുവെച്ച സൗഹ്രദങ്ങൾ

പറഞ്ഞുതീർത്ത വിചാരങ്ങൾ

പച്ചപ്പിന്റെ തെളിനീർ പടർത്തി

ചുവപ്പിലെക്കലിഞ്ഞുപോയ   വികാരങ്ങളും

ചിതറി തെറിച്ച ചില സ്വപ്നംഗളും…

എങ്കിലും

എന്നിൽ പതിഞ്ഞുപോയ 

 എന്ടെ നിമിഷങ്ങളെ

ഞാൻ തിരിച്ചെടുക്കുന്നു

    വീണ്ടുമൊരു പറിച്ചുനടലിലേക്കായി